Dr. Pan's Diary

My Travelling Since 2013 + Pain therapy since 2011

จักรวาลนอกภิภพ

มิติแห่งมายา
โดย ปัณณวิชญ์ วงศ์วิวัฒนานนท์ ตีพิมพ์ในวารสาร วัฏจักรคอมพิวเตอร์ ปี พ.ศ. 2539

ตอนที่ 1 จักรวาลนอกภิภพ

จะเชื่อหรือไม่ กับเรื่องราวที่ผมจะเล่าสู่กันฟัง……

เรื่องราวที่ผมจะเล่าสู่กันฟังนี้ จะเชื่อหรือไม่ก็ตาม แต่มันเป็นประสบการณ์ที่ผมจดจำมิรู้เลือน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น ตรึงตราอยู่ในเบื้องลึกของจิตใจ บางครั้งให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน แต่เมื่อเตือนสติตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า ผมยืนยันได้ว่า เรื่องราวที่เกิดขึ้นมีเหตุมีผลของมันอย่างแจ่มชัด

ผมศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยมีชื่อแห่งหนึ่งในเมืองหลวง ที่มีผู้คนแออัดมากเป็นอันดับที่ 20 ของโลก ปีสุดท้ายของการเรียนที่เข้มข้นเป็นที่สุด เล่นเอาผมไม่สนใจสิ่งแวดล้อมเอาเสียเลย แม่พร่ำบ่นว่าระวังนะ ราชัน เธอจะเสียสติ แต่ผมไม่แปลกใจตัวเองเลย เพราะบรรดานักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะต่างๆ ตั้งแต่อดีตกาล มีใครบ้างที่ไม่ถูกตราหน้าว่าบ้าบิ่นผิดมนุษย์ ความุมานะ ความพยายามอย่างยิ่งยวด เป็นคุณสมบัติของนักวิทยาศาตร์ซึ่งทำการขุดคุ้ย และประดิษฐ์สรรพสิ่งที่จรรโลงชีวิตโลกมนุษย์ ให้งดงามจนทุกวันนี้ แม้สาขาที่ผมศึกษาอยู่ จะเกี่ยวข้องอยู่แต่การเขียนโปรแกรมซอร์ฟแวร์ แต่ซอร์ฟแวร์ก็เป็นสิ่งประดิษฐ์ใหม่ ที่โปรแกรมเมอร์ทุกคนสามารถสร้างขึ้นตามแนวคิดของตนเองได้ อะไรก็ตามที่ทำให้ใช้งานได้ง่าย สะดวกและเปี่ยมประสิทธิภาพ ย่อมเป็นสิ่งประดิษฐ์คิดค้นที่น่าทึ่ง และเป็นรางวัลชีวิตสูงสุดของนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ทั้งหลาย

ระยะหลังผมมีอาการปวดศีรษะลึกๆ ในใจกลางสมองมากขึ้น ผมแวะเวียนไปปรึกษาคุณหมอหลายท่าน บางท่านบอกว่า ผมเครียดกับการเรียนมากเกินไป ให้ผ่อนคลายลงบ้าง บางท่านบอกว่า ความเครียดเริ่มต้นจากกล้ามเนื้อต้นคอ ที่เกร็งตัวนานผิดปกติจากการมุงานหามรุ่งหามค่ำ ผมคอยเตือนสติตัวเองให้เพลามือลงไปบ้าง แต่ใครเล่าจะรับรู้ว่า ผมกำลังคิดค้นภาษาออบเจกต์สำหรับการสร้างมัลติมิเดีย ที่ไม่ต้องเขียนโค้ดแม้แต่ตัวเดียว เมื่อมันเสร็จสมบูรณ์เมื่อไร แม้แต่เด็กอายุ 7-8 ขวบ ก็สร้างแอพพลิเคชันมัลติมิเดียของเขาเองได้ ดูเอาเถิด ถ้าคุณเป็นโปรแกรมเมอร์ คุณคงไม่แปลกใจ ที่ผมเอาแต่นั่งอยู่บนหน้าจอมอร์นิเตอร์ ทำงานอย่างไม่รู้วันเวลา

และแล้วเหตุการณ์ในค่ำคืนหนึ่งหักมุมชีวิตของผมอย่างสิ้นเชิง มันเป็นจุดเริ่มต้นแห่งความสับสนทั้งปวง คืนนั้น ผมเฝ้าดูภาพยนตร์โลกอนาคตที่ปราศจากการใช้อาวุธจากไทยสกาย จินตนาการของผู้เขียนบทภาพยนตร์ คงมาจากพื้นฐานของตนเอง ที่จงเกลียดจงชังการต่อสู้ และแม้กระทั่งเรื่องของเพศสัมพันธ์ มีอย่างที่ไหน มนุษย์อนาคตในสมัยนั้นเวลามีเพศสัมพันธ์กัน ต้องใช้เครื่องครอบศีรษะ นั่งห่างกันราว 5 เมตร เพื่อสร้างจินตภาพแห่งการร่วมรัก เอาเถอะ มันอาจเป็นความละเอียดอ่อนของระบบรับรู้ทางอารมณ์ชั้นสูง ที่โลกปัจจุบันยังค้นไม่พบก็เป็นได้ แต่ที่แน่ๆในขณะนั้นก็คือ ผมเริ่มมีอาการปวดศีรษะรุนแรงมากขึ้นตามลำดับ โน๊ตบุคที่อยู่ตรงหน้าผม ประเดี๋ยวใหญ่ขึ้น ประเดี๋ยวเล็กลง ไม่..ไม่นะ ผมยังไม่อยากเป็นอะไร ในขณะที่ชีวิตการเรียนรู้ของผมเพิ่งจะก้าวถึงจุดเข้มข้นสูงสุด

………….

มันเป็นช่วงเวลาที่เงียบสงัดจนหาคำบรรยายมิได้ ความมืดรอบตัว และบรรยากาศเย็นยะเยือกที่ไม่มีแม้แต่สายลม ชวนให้คิดว่า เวลาแห่งจักรภพหยุดนิ่งไปเสียแล้ว ผมได้สติอีกครั้งหนึ่ง เมื่อรู้สึกตัวว่า อาการปวดศีรษะรุนแรงที่เกิดขึ้น ปราศนาการไปโดยสิ้นเชิง แต่ทว่า… ผมไม่ได้อยู่ในบ้านพักของตนเองเสียแล้ว

เมื่อสายตาที่พร่ามัวเริ่มแจ่มชัดขึ้นตามลำดับ ผมพบว่า ผมยืนอยู่ท่ามกลางตึกสูงระฟ้าที่มีผู้คนสวมชุดรัดรูป เดินเร่งรีบไปตามท้องถนน แต่…. ไม่นะ… บางคนเหมือนเงาวูบวาบที่เลือนหายไปจากลานสายตาอย่างรวดเร็ว ที่มุมถนนบริเวณสี่แยกด้านหน้า ดูเหมือนว่า จะมีป้อมยามที่ผมพอจะขอความช่วยเหลือได้ ผมรีบสาวเท้าตรงไปทันที

แต่ เอ๊ะ อะไรกัน สิ่งแวดล้อมรอบตัวผมเคลื่อนไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว เพียงความคิดคำนึง ผมก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าป้อมยามเสียแล้ว ผมร้องตะโกนด้วยความตกใจ

“ใครก็ได้ช่วยผมที….”

“ราชัน ฉันมาช่วยเธอแล้ว อย่าตกใจ” เสียงใสกังวานของหญิงสาวดังแว่วมาจากทิศตะวันออก ภาพสาวน้อยในชุดขาวนวล ค่อยๆ ปรากฏเด่นชัดขึ้นตรงหน้า เธอมีดวงตาโต นัยน์ตาดำขลับ รอยยิ้มอย่างเป็นมิตร ประหนึ่งทักทายผู้ที่รู้จักมักคุ้นกันมานานนับปี เธอไม่สวยพริ้งเหมือนนางงามหรือเทพธิดา แต่เธอตรึงความรู้สึกนึกคิดของผมได้ด้วยความอ่อนหวาน และความเป็นมิตรอย่างแท้จริง

“ฉันเฝ้าติดต่อเธอมานานแสนนาน โอกาสที่ฉันรอคอยมาถึงแล้ว อย่าสงสัยเลย เธออยู่ในจักรวาลนอกระบบสุริยะและกาแลคซีของเธอ โลกของเราเพิ่งหาช่องทางเชื่อมโยงกาลเวลาและมิติแห่งมายาได้ เธอจะได้เห็นโลกกว้าง ที่โลกของเธอกำลังไล่หลังมาติดๆ มาซิ ตามฉันมา”

ไออุ่นในตัวผมแทบจะละลายกลายเป็นน้ำ เมื่อมืออันอ่อนนุ่มของเธอกำมือผมไว้อย่างสนิทสนม เธออารมณ์ดี ยิ้มละไมอยู่ตลอดเวลา เธอรู้ดีว่า ผมตื่นตระหนกกับการปรากฏตัวในที่แปลกถิ่นนี้ขนาดไหน เธอย้ำบอกว่า การเดินทางในพิภพของเธอ อาศัยพลังอำนาจล้ำลึกแห่งจิต ซึ่งมีผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของมวลสารขั้นอณู ส่งผลให้เกิดการสลายตัว รวมตัว และเปลี่ยนแปลงสถานที่ได้อย่างรวดเร็ว พลังอำนาจของชีวิตนั้น ยิ่งใหญ่กว่าเทคโนโลยีล้ำยุคทางด้านวัตถุมากมายนัก

“เธออย่าลืมนะว่า เครื่องคอมพิวเตอร์ที่ซับซ้อนที่สุดในโลกก็คือ ชีวิตแต่ละชีวิตนั่นเอง”

ผมสงสัยในเรื่องมิติแห่งมายาที่เธอพูดถึง เธอบอกว่า ขอให้เธอพาผมไปปรับพลังอำนาจแห่งชีวิตของผมเสียก่อน แล้วจึงจะไขข้อข้องใจนั้นได้

ผมไม่รู้ว่า มาปรากฏตัวอยู่ในห้องโถงขนาดใหญ่ ที่ประดับประดาไปด้วยแสงสีนวล ซึ่งให้ความรู้สึกสงบร่มเย็นอย่างบอกไม่ถูกตั้งแต่เมื่อไร เธอยืนอยู่ใกล้ผมมาก เพราะผมรู้สึกถึงชายเสื้อ ที่ต้องลมสะบัดมาถูกผิวกายตามแขนของผม

“เธอจำเรื่องราวที่เธอเคยนั่งสมาธิ จนกระทั่งร่างกายของเธอเกิดอาการเคลื่อนไหวเป็นวงได้หรือเปล่า เธอทำสมาธิให้ได้ลึกซึ้งขนาดนั้น ฉันจะช่วยปรับพลังอำนาจของเธอเอง”

เธอรู้เรื่องราวในอดีตของผมละเอียดทีเดียว เพราะน้อยคนนักที่จะรู้ว่า นอกจากผมบ้าบิ่นกับงานคอมพิวเตอร์แล้ว ผมเคยมีประสบการณ์แปลกประหลาดในการนั่งสมาธิอีกด้วย อาการเคลื่อนไหวของร่างกายที่หมุนเป็นวงอย่างช้าๆ ชนิดที่ควบคุมไม่ได้นั้น ถ้าไม่เกิดขึ้นกับตัวผมเองในขณะนั่งสมาธิ คนอย่างผม ไม่มีทางเชื่อเรื่องพรรณนี้ได้ง่ายๆ

เธอเคลื่อนตัวมาอยู่ด้านหน้าของผม แววตาของเธอช่วยให้ผมสลัดความคิดที่ฟุ้งซ่านไปได้อย่างรวดเร็ว เธอเป็นผู้ที่มีพลัง สมาธิแกร่งกล้าและแน่วแน่ทีเดียว ผมถูกตรึงอยู่ในสมาธิอย่างแน่นิ่ง

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานขนาดไหน และยิ่งไม่รู้ว่า มือทั้งสองข้างของเธอยื่นมาแตะขมับทั้งสองข้างของผมตั้งแต่เมื่อไร ไออุ่นขาวนวลที่แผ่ซ่านออกมาจากผิวกายของเราทั้งสองค่อยๆ กลืนเข้ากัน… และกลืนเข้ากันจนเป็นเนื้อเดียวในที่สุด

“ฉันชื่อจูลี่….”

เธอแนะนำตัวเป็นครั้งแรก หลังจากการปรับพลังชีวิตให้กับผมเสร็จสิ้นลง ผมสังเกตว่า เธอเฝ้ามองปฏิกิริยาจากใบหน้าของผม และส่อเค้าว่า เธอผิดหวังอยู่ไม่น้อย จูลี่ ชื่อเธอเพราะพริ้งยิ่งนัก แต่ถึงอย่างไร ผมก็ไม่เคยพบพานสาวน้อยผู้น่ารักที่ชื่อจูลี่มาก่อน นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตจริงๆ

จูลี่ไม่พูดว่าอะไร เธอเพียงแต่บอกว่า ขณะนี้ผมมีพลังชีวิตชั้นสูงเป็นพื้นฐานอยู่แล้ว ต่อจากนี้ไป ขอให้เพียรฝึกฝนอำนาจสมาธิที่มีอยู่ให้กล้าแข็งขึ้น แล้วสิ่งที่ผมคาดคิดไม่ถึง จะสร้างความอัศจรรย์ได้อย่างแน่นอน

“ไปกันเถอะ ฉันจะแนะนำมิติแห่งมายาให้เธอหายข้องใจเสียที”

.