Dr. Pan's Diary

My Travelling Since 2013 + Pain therapy since 2011

ความรัก การงาน ความรับผิดชอบ

มิติแห่งมายา

โดย ปัณณวิชญ์ วงศ์วิวัฒนานนท์ ตีพิมพ์ในวารสาร วัฏจักรคอมพิวเตอร์ ปี พ.ศ. 2539

ตอน 8 ความรัก การงานและความรับผิดชอบ

จูลี่ ช่วยผมด้วย !!!

เป็นอันว่าผมตกลงเข้าร่วมทีมงานกับเจโกะและเบนจิ โดยปลีกเวลาเล็กน้อยในวันหนึ่งๆ ติดต่อกับลุงธนศักดิ์จากห้องทำงานของผม ศักยภาพของภาษา Q+ ทำให้ผมเรียนรู้ความอ่อนหัดของตนเองได้อีกมาก และรู้ว่าเวลาอันมีค่านั้นได้มาจากโปรแกรมภาษาชั้นสูงนี้เอง

ทีมงานของเรา เจโกะ เบนจิ ผม และโทเนชิ ภายใต้การนำของศาสตาจารย์โยชิแห่งยูแจแปนก้าวรุดหน้าไปอย่างรวดเร็ว ชั่วเวลาเพียง 6 เดือน M-Auto2-1 ก็พัฒนาไปเป็น M-Auto6-3 แล้ว โดยมีฟีเจอร์การใช้งานครบครัน ทั้งในเรื่องของระบบเสียงสามมิติและเวอชวลเรียลลิตี สิ่งที่ผมได้ประสบการณ์ไปเต็มๆจากทีมงานชุดนี้ก็คือ ความปราดเปรื่องบวกกับความมุ่งมั่นของลูกทีมแต่ละคน ลูกทีมแต่ละคนมีศักยภาพที่เปรียบได้กับโปรแกรมเมอร์ทั่วๆ ไปชนิดหนึ่งต่อสิบก็ว่าได้ ที่สำคัญที่สุดต้องยกให้เป็นผลงานของศาสตราจารย์โยชิ ผู้สร้างระบบงานในการพัฒนาโปรแกรมที่เรียนรู้ง่าย และมีความคล่องตัวอย่างไม่เคยมีมาก่อน เราทุกคนมีผลงานคืบหน้าไปนับได้เป็นชั่วโมงต่อชั่วโมงทีเดียว เราไม่เคยสาละวนอยู่ในบั๊กงี่เง่าเกินกว่าสิบนาทีในแต่ละครั้งที่ตรวจพบ หากภายในห้านาทีแรกลูกทีมคนใดยังแก้ปัญหาไม่ได้ ระบบภาษา Q+ จะเข้าขัดจังหวะของทีมงานทุกคนเพื่อระดมสมองมาแก้ไขบั๊กนั้นในทันที และจากประสบการณ์ของผู้ร่วมทีมรุ่นพี่ๆ บั๊กก็จะถูกแก้ตกไปภายในเวลาอีกไม่เกิน 5 นาที เราทำงานกันอย่างเปี่ยมประสิทธิภาพจริงๆ

แม้เวลาจะยาวนานถึง 6 เดือนเต็ม ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเจโกะไม่ได้พัฒนาไปเลยแม้เพียงเล็กน้อย ท่าทีของเธอเหมือนเดิมเช่นทุกๆวัน เหมือนกับวันแรกที่เราพบกัน เธอจะคุยเล่นกับผมและเบนจิเฉพาะช่วงเวลาอาหารสามมื้อเท่านั้น แต่การคุยเล่นวิสาสะของเธอก็ไม่เปิดโอกาสให้ผมได้รับรู้ความนึกคิด และจิตใจเบื้องลึกของเธอเลย

ผมสรุปว่า เธอมีความรับผิดชอบกับภาระการงาน และมีความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม เธอไม่สนใจความละเอียดอ่อนของจิตใจมนุษย์เลย เธอทำตัวเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของเบนจิ มนุษย์ผู้พึ่งพาและยึดติดกับมนุษย์คอมพิวเตอร์

กว่าผมจะสรุปและยอมรับกับตัวเองว่า จูลี่ในความใฝ่ฝันของผมเมื่อครั้งพบกันในจักรวาลนอกพิภพไม่ใช่เจโกะเธอคนนี้ ก็เล่นเอาผมนอนหลับตาไม่ลงไปหลายคืน

และในคืนวันหนึ่งที่ผมปลงตกในเรื่องของความรัก ผมอดใจไม่ได้ที่จะเล่าเรื่องความในใจให้จีนูเพื่อนรักอินเตอร์เน็ต ผมเขียนอีเมล์ให้เขา พรรณาถึงความรักยาวเหยียด

“ผมไม่แปลกใจเลยที่ชื่นชอบจูลี่ตั้งแต่แรกพบ เธออ่อนหวาน เป็นมิตร และเข้าอกเข้าใจ ทุกวินาทีที่อยู่เคียงข้างเธอทำให้รู้สึกว่าตัวเธอมีคุณค่า เธอมอบทั้งกำลังใจ ความห่วงใย และความรักแก่ผมอย่างเต็มเปี่ยม เช่นนี้ มีหรือที่ผมจะไม่ประทับใจจนลืมเธอไม่ลง”

“…จะว่าไป ความรักก็ไม่ใช่สิ่งงดงามอะไร มันเปรียบประหนึ่งงูพิษร้ายที่ร้อยรัดกระวัดใจ ยามที่ไม่สมหวัง ความรักก็คายพิษออกมา มันทำให้ชีวิตมีแต่ความวังเวง เงียบเหงา และเปล่าเปลี่ยวใจ…”

“เธอไม่ใช่จูลี่ เธอถอดเอาใบหน้าหวานซึ้งของจูลี่มาเติมแต่งอารมณ์ของหุ่นยนต์ที่รู้จักแต่งานๆๆ เธอไม่เข้าใจว่าพลังขับเคลื่อนแห่งชีวิตของคนเรา นอกเหนือจากการงานและความรับผิดชอบแล้ว ยังต้องมีความรักความเข้าใจอีกด้วย โอเค เธอคงมีความเข้าใจเต็มเปี่ยม แต่ความรักเล่า เธอไม่รู้จักมันหรอก เพราะเธอคงทำลายระบบลิมบิคในประสาทส่วนกลางของเธอไปแล้ว มันไม่รับรู้เรื่องอารมณ์ ความรัก และความอ่อนหวานอีกเลย…”

ผมส่งอีเมล์ไปชั่วอึดใจเดียว ในขณะที่ผมกำลังมองหาเวบไซท์ใหม่ๆ บนอินเตอร์เน็ตก็มีสัญญาณอีเมล์ตอบกลับมา ผมรีบเปิดอีเมล์ที่มั่นใจว่าเป็นการตอบกลับของจีนู ปรากฏเพียงข้อความสั้นๆว่าขอคุยด้วยผ่านเวิร์ลแช็ต

ผมดีใจมากเพราะเป็นครั้งแรกที่จีนูยอมสนทนากับผมโดยตรง แม้จะเป็นเพียงการสนทนาผ่านข้อความก็ตาม เมื่อหน้าจอของเราถูกแบ่งเป็นสองส่วน เพื่อให้เห็นข้อมูลที่ต่างฝ่ายต่างป้อนเข้าไป ผมก็ตระหนักว่า จีนู เป็นมือพิมพ์ดีดไวไฟชนิดที่หาตัวจับยากทีเดียว

“เธอทำงานที่ไหน หายหน้าหายตาไปหกเดือนเต็มๆเชียวนะ”

“ผมทำงานกับลูกสาวชาวญี่ปุ่นที่มีหน้าตาเหมือนจูลี่ราวกับแกะ..”

“ขอทราบชื่อ”

“เจโกะ”

“…….”

“ทำไมเงียบไป เธอรู้จักเจโกะหรือ”

“สาวน้อยผู้เย่อหยิ่งที่มีพี่ชายขลุกอยู่ในตลาดวอลสตรีตใช่ไหมล่ะ”

“ถูกต้อง”

ผมตื่นตระหนกมากที่จีนูรู้จักทีมงานของเราเป็นอย่างดี แต่ผมก็ไม่อาจเอื้อมสืบสาวราวเรื่องว่าจีนูรู้จักครอบครัวนี้ได้อย่างไร

“ทำไมเธอถึงคิดว่าความรักกับความเข้าใจไม่เหมือนกัน”

“รักคือการให้ แต่ความเข้าใจหมายถึงการเข้าถึงอารมณ์จิตใจของกันและกัน การให้มีความหมายยิ่งใหญ่กว่าอะไรทั้งสิ้น ถ้าเธอไม่พร้อมที่จะให้ทุกสิ่งทุกอย่างกับคนที่เธอรัก เธอก็ยังไม่เข้าใจความรักอยู่ดี”

“ฉันให้ความคิดอ่าน ให้ความเข้าใจ ให้ความรู้สึกอบอุ่นเป็นมิตร เท่านี้พอเพียงไหม”

“พอเพียงสำหรับมิตรแท้ แต่ความรักต้องการมากกว่านั้น ความรักฟูมฟักอยู่ในใจของคนทั้งสอง มันให้ความรู้สึกอ่อนละมุน หวานชื่น และน่าประทับใจ มันเป็นพลังขับเคลื่อนแห่งชีวิตที่สำคัญยิ่งกว่าการงานและความรับผิดชอบ…”

“สำหรับฉัน การงานและความรับผิดชอบมาเป็นอันดับหนึ่ง ฉันไม่รู้จักความรักความเอาใจใส่ อย่างที่เธอต้องการ ฉันจะเรียนรู้ได้อย่างไร”

“มากมายในเวบไซท์ที่เกี่ยวกับความรักและเซ็กซ์ เธอเข้าไปดูได้ทั้งคืนเลย ใช้ Netgo ของ Magini ก็ได้นะ รับรองอ่านทั้งคืนก็ไม่หมด หากพบอะไรดีๆฝากอีเมล์มาบอกด้วย บางทีเจโกะอาจต้องการมัน”

และต่อจากนั้น มันเป็นช่วงเวลาอันเนิ่นนานสำหรับผมอีกครั้ง นับแต่ป่วยหนักเข้าไอซียูในครั้งนั้น ผมขออนุญาตเจโกะทำงานอยู่ที่บ้าน โดยต่อโมเดมเชื่อมเข้าไปในสำนักงาน ผมยังคงใช้ศักยภาพทุกประการในสำนักงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ สิ่งที่ไม่ต้องการให้เจโกะทราบก็คือ อารมณ์และสีหน้าที่แสดงความอ่อนแอของผม

คงสักวันหนึ่งหรอกน่า ที่ผมจะลืมหน้าตาอย่างจูลี่ที่อยู่ในคราบของหญิงผมมวย มาดนักธุรกิจ ผู้เล็งการณ์ไกล ผู้เห็นแต่อนาคต ผู้ไม่รู้จักความสุขความรักหวานชื่นในปัจจุบัน ผู้…

………..

จูลี่ ผมแย่เหลือเกิน