Dr. Pan's Diary

My Travelling Since 2013 + Pain therapy since 2011

ความรักของหญิงสาว

มิติแห่งมายา

โดย ปัณณวิชญ์ วงศ์วิวัฒนานนท์ ตีพิมพ์ในวารสาร วัฏจักรคอมพิวเตอร์ ปี พ.ศ. 2539

ตอน 9 ความรักของหญิงสาว

เจโกะ จูลี่ ใครกันนะ….

ความเดิม>> ราชันก้าวเข้าสู่จักรวาลนอกพิภพ พบกับสาวน้อยจูลี่ซึ่งช่วยเหลือราชันในการปรับพลังจิต จูลี่นำพาราชันไปรู้จักกับมายาอาเขต ศูนย์รวมข้อมูลข่าวสารและศูนย์คอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่อันดับสองในพิภพของเธอ ราชันได้เห็นภาพเหตุการณ์ครั้งสำคัญที่จะอุบัติขึ้นในปี 2020 และชมภาพยนตร์สามมิติสมจริงเรื่องซูเปอร์แมนด้วย แต่แล้วราชันก็ต้องกลับคืนสู่ร่างในห้องไอซียู ผ่านทางมายาอาเขตหมายเลขหนึ่ง ด้วยการช่วยเหลือของจูลี่

ราชันสับสนกับประสบการณ์ที่เกิดขึ้นในระหว่างรักษาตัวอยู่ในห้องไอซียู สุดท้าย จีนูเพื่อนอินเตอร์เน็ตช่วยประสานความคิดและให้กำลังใจกับราชัน เมื่อราชันจบการศึกษา ได้พบกับเจโกะซึ่งมีหน้าตาเฉกเช่นจูลี่โดยบังเอิญ ราชันส่งเธอที่บ้าน และพบว่า บ้านของเธอเป็นสำนักงานคอมพิวเตอร์อันทันสมัย เบนจิ มนุษย์คอมพิวเตอร์ในบ้านของเธอ เป็นทั้งโหราจารย์และนักวิเคราะห์ตลาดหุ้นวอลสตรีต และยังสามารถติดต่อสื่อสารกับความคิดของราชันได้ ส่วนราชันเอง ก็ติดต่อสื่อสารกับเบนจิผ่านทางไบโอชิปได้เช่นกัน มิหนำซ้ำ ยังสามารถติดต่อเข้าไปในความคิดของโทเนชิ เจ้าพ่อวอลสตรีตและผู้หยั่งรู้อนาคต ซึ่งปราดเปรื่องผิดมนุษย์ด้วยไบโอชิปของศาสตราจารย์โยชิแห่งยูแจแปน เจโกะเชิญชวนให้ราชัน เข้าร่วมทีมงานพัฒนาโปรแกรมสร้างงานมัลติมิเดียสำหรับเกมเวอชวลเรียลลิตี ตลอดหกเดือนที่ราชันร่วมงานด้วย รู้สึกผิดหวังกับสาวน้อยเจโกะ ที่เธอไม่ได้เป็นเหมือนอย่างจูลี่ที่ฝังใจเขามานานแสนนาน เขาหันไปปรึกษาปัญหาความรัก และเพศสัมพันธ์กับจีนูเพื่อนรักอินเตอร์เน็ตอีกครั้งหนึ่ง

เวลาหนึ่งสัปดาห์สำหรับการทำงานที่บ้านผ่านพ้นไปเนิ่นนานราวกับหนึ่งปี ในที่สุด ผมยอมจำนนกับความเป็นจริง กลับคืนสู่สำนักงานของเจโกะอีกครั้งหนึ่ง

เจโกะและเบนจิทักทายผมอย่างเร่าร้อน เหมือนกับจะรู้ว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับตัวผม แน่นอน ผมคงหลีกหนีความพยายามในการค้นหาข้อมูลในตัวผมจากเบนจิไม่ได้ แต่ในยามที่ผมสับสน ความคิดอ่านไม่เป็นชิ้นเป็นอัน เบนจิก็ยากจะอ่านความรู้สึกของผมได้

ในห้องทำงานของผม ตามปกติทุกเช้าเวลาเก้านาฬิกาสามสิบนาที จะมีถ้วยกาแฟพร้อมอาหารว่างมื้อเช้าเลื่อนไหลออกมาจากรางส่งอาหารอัตโนมัติ ทั้งหมดเป็นตารางอาหารที่เบนจิจัดทำขึ้น ผมเคยชินกับมันมาหลายเดือนแล้ว แต่ทว่า วันนี้แปลกกว่าทุกๆวัน เมื่อถึงเวลา ผมเอื้อมมือไปควานหาถ้วยกาแฟในตำแหน่งเดิม แต่ไม่พบอะไรเลย

“จะว่าอะไรไหม ถ้าฉันจะเซิร์ฟกาแฟให้คุณเอง” เสียงเจโกะที่ฟังดูไม่สู้จะเหมือนเจโกะแว่วมาทางประตู พร้อมกับถาดกาแฟและอาหารว่างในมือเธอ เธอหยุดยืนอยู่ตรงประตูเป็นเชิงขออนุญาต

ผมกุลีกุจอลุกจากเก้าอี้ซึ่งนั่งพิงพนักอยู่ หันไปรับถาดกาแฟจากเธอ ถามเธอว่าทำไมหรือ เบนจิมีปัญหาหรืออย่างไร

เจโกะยืนนิ่งจนผมอดประสานสายตากับเธอไม่ได้ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป มันนุ่มนวลขาดความแกร่งของเจโกะคนเดิม แล้วก็..นั่นไง ผมมวยของเธอหายไปไหน เธอไว้ผมทรงบ็อบตั้งแต่เมื่อไร และเธอก็นุ่งห่มด้วยผ้าแพรสีขาวนวลดุจสาวน้อยที่ลอยมาจากฟากฟ้า

“จูลี่…”

ผมแทบทำถ้วยกาแฟหกอยู่ตรงนั้น หากเจโกะไม่รีบเข้ามารับไว้

“บอกได้ไหม จูลี่เป็นใคร แฟนเก่าเธอหรือ ฉันเหมือนมากใช่ไหม” เจโกะจ้องมองสายตาผมเหมือนกับจะกลืนกินความรู้สึกทุกอย่างของผมที่มีต่อจูลี่ เรายืนอยู่ใกล้กันมาก กลิ่นหอมโดยธรรมชาติจากสาวน้อยโชยมาในระยะประชิดตัว ผมประหม่าจนก้าวถอยออกมา เวลาหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา ทำให้ผมคลายความสนิทใจกับเธอไปมากทีเดียว

“ผมยังไม่อยากเล่าประสบการณ์ในอดีต ผมอยากทำงานมากกว่า เจโกะ การงานและความรับผิดชอบคงช่วยให้สบายใจขึ้นได้มาก จริงๆนะ อย่าห่วงผมเลย”

ผมจิบกาแฟแล้วหันกลับมาทำงานต่อ ผมเองไม่ได้สังเกตว่าเธอออกจากห้องไปตั้งแต่เมื่อไร เพราะเธอไม่ได้ส่งเสียงอะไรเลย

ผมเริ่มลงมือสร้างโมดูลใหม่ที่เกี่ยวกับการสร้างเสียงสามมิติ มันเป็นโมดูลที่แปลงเสียงสเตอริโอในโหมดปกติ ให้แสดงผลเป็นเสียงสามมิติได้ในทันทีทันใด และแล้วผมก็พบบั๊กตัวเบ้อเร้อเมื่อเรียกใช้ฟังก์ชันใหม่ตัวหนึ่ง ที่ผมยังไม่มีประสบการณ์มาก่อน

น่าแปลกที่ผมแก้ฟังก์ชันนี้อยู่นานเกินกว่า 10 นาที ก็ยังไม่มีผู้ร่วมทีมเข้ามามีส่วนร่วมในการแก้ไขตามที่ระบบภาษา Q+ ติดตั้งเอาไว้ แต่.. เป็นไปไม่ได้ มีอะไรเกิดขึ้นหรือ นั่นไง มีคนเข้ามาแก้แล้ว ผมรีบลดสายตาไปดูชื่อผู้ช่วยแก้ไขที่มุมขวาล่างของจอภาพ โทเนชินี่เอง แก้ฟังก์ชันข้ามโลกมาจากวอลสตรีทเลยทีเดียว

โทเนชิใช้เวลาเพียงสองนาทีเท่านั้นในการปรับแก้บั๊กที่เกิดขึ้น เห็นได้ชัดว่า เขามีฝีไม้ลายมือในการเขียนโปรแกรมที่แข็งแกร่งมาก หากเทียบกับเจโกะ เขาน่าจะไปได้สวยกว่า

“คุยกับเจโกะ อย่าให้เธอรอนาน” โทเนชิฝากข้อความเป็นรีมาร์กไว้ในโค้ดของผมด้วย รออะไรหรือ ผมไม่เข้าใจ แต่คิดๆดูมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน ผมควรไปหาเธอ เพราะอันที่จริง ใช่แล้ว เธอหายไป เธอไม่ได้ช่วยผมแก้ไขบั๊กเลย

ผมหันไปทางประตูเพื่อเตรียมตัวออกจากห้อง แต่ต้องตะลึงงันเพราะสาวน้อยเจโกะชุดขาวยังยืนสงบอยู่ที่เดิม ไม่ทราบว่าเนิ่นนานเท่าไรแล้ว นัยน์ตาของเธอเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำใส ผมเผลอตัวเข้าไปประชิดเธอ สองมือทำท่าจะประคองไหล่ทั้งสองของเธอไว้ แต่แล้วผมก็ไม่ทำ

“เจโกะ เธอเป็นอะไรไป เธอไม่ได้ไปไหนเลยหรือตั้งแต่ส่งถาดกาแฟมาให้”

เธอตอบผมด้วยธารน้ำตาที่ไหลพรากลงมาเป็นทาง สายตาวิงวอนของเธอตรึงความรู้สึกนึกคิดของผมไว้จนหมดสิ้น เจโกะ เธอไม่ใช่สาวผู้ทรนงคนเดิมอีกต่อไป

“เธอเปลี่ยนไปนะ ราเชน ฉันน่ารังเกียจมากนักหรือ ฉันเสียใจขนาดนี้ เธอยังไม่ยอมแตะต้องฉันเลย”

“ผมเปล่านะ เจโกะ”

ผมเอื้อมมือไปรั้งมือทั้งสองของเธอไว้อย่างนุ่มนวล แววตาที่เป็นกังวลและห่วงหาอาทรของผมน่าจะทำให้เธอมั่นใจในการกระทำของผม “เธอน่ารักเสมอ เจโกะ ผมทำอะไรผิดหรือเปล่า”

“เธอยังไม่ได้ตอบฉันว่าจูลี่คือใคร”

เป็นอันว่าผมเข้าใจแล้ว สาวน้อยคอมพิวเตอร์น้อยอกน้อยใจเพราะผมไม่ได้ไขข้อข้องใจในบัดดลนั่นเอง ผมนั่งลงพร้อมกับเธอ เล่าประสบการณ์ในชีวิตช่วงสำคัญที่สุดให้เธอฟัง เมื่อผมหยุดดูปฏิกิริยาของเธอเป็นช่วงๆ   เธอจะย้ำให้ผมเล่าต่อไป เธอบอกว่าเธอตื่นเต้นกับประสบการณ์ของผมมาก

“เจโกะ ผมเข้าใจนะ เธอไม่เหมือนจูลี่หรอก ผมเพ้อฝันไปเอง อย่างน้อยผมก็มีผู้ร่วมงานที่ดีมากคนหนึ่ง ความมุมานะ ขยันขันแข็ง และความรับผิดชอบที่มีอยู่ในตัวเธอ เป็นสิ่งที่ผมต้องลอกเลียนมาไว้เป็นคุณสมบัติเฉพาะตัว เธอดีมากในสายตาของผม แต่ ผมไม่เข้าใจ วันนี้เธอดูอ่อนแอเหลือเกิน ผมเพิ่งรู้สึกถึงความเป็นสตรีเพศของเธอในวันนี้เอง”

“ฉันจะเริ่มต้นกับเธออย่างไรดี” เจโกะกุมมือผมไว้มั่น คำพูดมากมายเหมือนกับจะพรั่งพรูออกมา แต่เธอก็ไม่พูด ได้แต่จ้องมองผมแน่นิ่ง ผมเองกลับไม่หวั่นไหวแต่อย่างใด เธอคงเห็นอกเห็นใจกับคำบอกเล่าของคนอกหักอย่างผม ก็คงเท่านั้น

เธอกุมมือผมไว้ ลากผมออกจากห้องไปยังห้องโถง เธอสั่งเบนจิให้เปิดห้องเวอชวลรูม สักครู่ผนังด้านที่เราเคยนั่งพิงโซฟาค่อยๆเปิดออก ภายในห้องนั้นประดับประดาด้วยแสงสีสลัวไสลดูเย็นตา มีห้องกระจกเป็นบริเวณกว้างในราว 20 ตารางเมตรอยู่ในใจกลางห้องนั้นอีกชั้นหนึ่ง ดูเครื่องมือภายในห้องนั้นแล้ว ผมมั่นในว่า เป็นห้องสำหรับเกมเวอร์ชวลเรียลลิตี

“เจโกะ เธอมีห้องลับอีกกี่แห่งที่ผมไม่รู้กันแน่”

เจโกะไม่ตอบ เธอบอกว่าตลอดระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอเพียรพยายามสร้างฉากเรื่องราวเวอร์ชวลเรียลลิตี ที่เป็นตุ๊กตาตัวแรกจากโปรแกรมสร้างงานมัลติมิเดียที่เราเร่งรัดพัฒนากันมาตลอด เธอกล่าวว่า ผมจะเป็นคนแรกที่ทดสอบแนวคิดในการสร้างงานเวอร์ชวล เรียลลิตีของเธอ